doodsbang

We zijn allemaal doodsbang

In angst, bewust, transitie by Marco2 Comments

Roofstaat.

Goed zo! Dacht ik.
Mijn hart maakte een sprongetje.

Wat iedere Nederlander moet weten. Dat is de ondertitel van dit nieuwe boek van Ewald Vanvugt. Recentelijk uitgekomen.

Voor mij past het precies in het tijdsbeeld waarin we leven.

Een tijd waarin alles op zijn kop staat

Waarin bestaande structuren doorbroken worden. Denkbeelden waaraan we ons vastklampen opeens in rook opgaan. We zowel collectief als individueel uitgedaagd worden om onze schaduw onder ogen te komen.

Want zeg nu eerlijk.

Wat is er vandaag de dag nog zeker?

Wat is er nog veilig? Je pensioen? Je spaartegoed? Je baan? Je gezondheid? De economie? De dijken? De grenzen?

Denk je dat echt?

Het is een tijd waarin we met onze angsten geconfronteerd worden.
En hoe meer we dat niet willen, hoe meer we er juist mee geconfronteerd worden. Met reden!

Het is niet voor niets dat in deze tijd hordes mensen naar de rijke landen komen. Voor hulp. Voor aandacht. Zij die geluk zoeken. En misschien wel heel onbewust iets recht zetten daarmee.

Roofstaat legt de vinger op de zere plek

Op een etterend stukje.
Een tumor uit ons verleden.

Het brengt ons namelijk oog in oog met de schaduw van onze voorvaderen.

Zij die als gelukzoekers andere landen opzochten. Als rovers deze plekken met bruut geweld innamen. Landschatten tot eigendom bombardeerden. Mensen tot slaven maakten. En hen zelfs dwongen om te bekeren tot een ander geloof.

Welk recht hadden zij daartoe? Dat van de sterkste?

In de verhalen over vroeger zien we wel graag de heroïsche verhalen over zeevaarders naar verre landen. De Compagnie die ons allen welvaart bracht.

Maar zijn we er aan toe om de andere zijde van deze welvaartsmedaille onder ogen te komen? Die van het daderschap? Die van het leed dat is aangericht aan hele bevolkingsgroepen?

Als kind woonde ik in Curacao en speelde daar in de verlaten landhuizen van de vroegere slavendrijvers. Onwetend van enige historie, voelde het benauwend daar. Niet veel jaren later werkte ik een poosje in Zuid-Afrika, in de tijd dat de blanke man nog heersend was. Hoe zeer de pijn zichtbaar was in het gelaat van bedienden.

Ik heb me tijden afgevraagd hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat deze donkere periode zich heeft kunnen afspelen. Dat afkomst en gelaatskleur bepalend was. Je meer of minder rechten gaf dan anderen. Terwijl juist de ander, zij van andere culturen, vaak zo mooi zijn. Zo puur. Zoveel levenslust hebben.

Geld. Money. Dinero.

Dat is volgens mij het antwoord.

Zo was het vroeger en zo is het nog steeds.

Geld is het waar het om draait in deze tijd. En we doen alles om dit veilig te stellen. Zelfs anderen tot slaven maken. Afhankelijkheid van meester en baas. Een patroon dat tot op vandaag nog zichtbaar is.

Maar het werkt niet meer. Het verhaal wordt niet meer geaccepteerd. De groep mensen die niet zomaar meer alles slikt en de wereld anders wil, mooier wil, wordt groter en groter.

Dat zie je aan theatervoorstellingen en burgerinitiatieven over ‘Ons geld’.
Dat zie je aan discussies over sinterklaas en zwarte piet.
Dat zie je aan een boek als roofstaat.

Er is opstand.

Mensen pikken het niet meer

Het is tijd geworden om deze oude schaduwstukken aan het licht te brengen. Schoon schip te maken met dat wat niet meer acceptabel is.

Het vluchtelingenvraagstuk heeft echter nog een andere dimensie.

We zijn hier allemaal doodsbang voor. Niet dan?

Hierbij gaat het namelijk veel verder dan met een andere blik naar het verleden te kijken. We worden direct geraakt in het hart van de zweer. Getroffen in onze denkbeeldige veiligheid. Onze portemonnaie. Onze welvaart.

Hoeveel zijn we bereid om op te geven?

Confronterend.
Pijnlijk. Beangstigend.

Zij die zo anders zijn staan nu namelijk op onze stoep. Vragen ons om hulp in nood. En of ze nu daadwerkelijk vluchten voor geweld of op zoek zijn naar een beter leven. Ze staan er.

Heel direct.

Een beroep wordt gedaan aan ons collectief en individueel om de hand toe te reiken. Op wat voor manier dan ook. Om ze te verwelkomen als broeders en zusters. En dit keer niet niet op onze handen te zitten maar onze welvaart te delen.

Onze eigen angsten onder ogen komen

Dat betekent ook dat we moeten dealen met onze eigen angsten. Onze vrees om los te laten waar we ogenschijnlijk zo lang houvast aan hebben gehad.

Tuurlijk is dat super onzeker.

Want we weten niet waar het schip gaat stranden.

We kunnen natuurlijk roepen, schreeuwen, duwen, vechten. Dat is wat er gebeurt. De hulpvrager op afstand houden. Zo ver mogelijk bij ons verwijdert. En alleen mondjesmaat binnenlaten. Als wij het toestaan.

Maar misschien is het nu juist wel een uitgelezen kans om schoon schip te maken met de schaduw van onze voorouders. En hoe mooi is het om het wel-varen te kunnen delen met anderen in nood.

Voor mij past het helemaal in deze tijd van verandering.

Een tijd van transformatie naar een betere wereld. Dat even alles op de kop wordt gezet. De houvasten worden weggenomen. En dat we aan schaduwstukken van angst en verdriet werken. Dat we deze verinnerlijken.

Deze chaotische periode is heel natuurlijk

Want het is vanuit chaos dat het nieuwe ontstaat.

Zoals de lente volgt na de winterperiode. De creatie vanuit de leegte.

Hoe meer we durven los te laten wat niet meer wenselijk is. En hoe meer we onze bangheid onder ogen kunnen komen en zien voor wat het is. Hoe dichter we bij de werkelijkheid van de nieuwe aarde komen.

Laat ik afsluiten met een uitspraak van Herman van Veen die mij een traan van herkenning bracht:

“Telkens als ik een schreeuwer zie met een alternatief voor de democratie, denk ik: jouw paradijs. Hoeveel ruimte is daar voor Ben? Voor Ali?”

Als dit artikel iets raakt in je, zou ik het super vinden als je hieronder een reactie geeft.

Warme groet,
Marco

Foto: Flickr sonofgroucho

Schrijf je nu in voor mijn nieuwsbrief en ontvang altijd als eerste mijn laatste artikelen:

Comments

  1. Anthon Greevelink

    Drunavalo vermeld in één van zijn boeken dat wij oorspronkelijk “Golddiggers” zijn .
    Slaven. Ik hoorde onlangs Bert Hellinger op een seminarie ook zeggen : “Wij zijn nog steeds slaven van het goud. We gedragen ons nog ‘steeds’ als slaven. Onze verlangens gaan nog steeds over klatergoud, bezit, geld, ….
    Wat gebeurt er als we sterven terwijl we heel veel goud hebben ?
    Als we sterven … is al het goud totaal voor niets geweest.”

    Heel mooi stukje dat je geschreven hebt Marco !

  2. Ingrid Groen

    Hallo Marco.
    Ik voel met je mee. Wat een onzekere chaotische tijd en ja niets is zeker, dat is zeker, behalve sterven natuurlijk.
    Belangrijker is wat je gedaan hebt vóórdat je gaat sterven. Ik hoop de wereld beter achter te laten, dan hoe ik ze heb aangetroffen. Stappen nemen om dichtbij verandering aan te brengen. Ik blijf je volgen!

Leave a Comment